Dwór Chełmno

W Chełmnie historia architektury splata się w ciekawy sposób, łącząc polskie tradycje ziemiańskie z niemiecką przebudową z okresu międzywojennego. Miejscowy dwór to obiekt, który ewoluował na przestrzeni wieków – od końca XVIII stulecia, aż po znaczące zmiany w wieku XX.

Od Raczyńskich do Lehmannów

Majątek w Chełmnie przez lata zmieniał swoich właścicieli, co odcisnęło piętno na jego wyglądzie. Początkowo należał do znanego wielkopolskiego rodu Raczyńskich. W późniejszym okresie przeszedł w ręce niemieckiej rodziny von Lehmann-Nitsche. To właśnie za ich czasów, w 1933 roku, dwór zyskał swój obecny, rozbudowany kształt, wzbogacając się o nowe skrzydło i wieżę.

Klasycystyczna baza

Najstarsza część dworu reprezentuje styl późnoklasycystyczny. Budynek został wzniesiony na rzucie litery „L”, z dłuższą osią orientowaną na linii wschód-zachód. Fasada główna skierowana jest na południe, co zapewniało doskonałe doświetlenie wnętrz. Tę starszą część nakrywa tradycyjny dach naczółkowy, nadając jej dworkowego charakteru.

W centrum fasady znajduje się nieznaczny ryzalit z piętrową wystawką, zwieńczony trójkątnym tympanonem. Uroku dodaje mu poprzedzająca wejście drewniana weranda ze schodami – idealne miejsce na popołudniowy odpoczynek. Warto spojrzeć w górę, na fronton wystawki, gdzie umieszczono półokrągły oculus (okrągłe okno).

Czerwony gont i wieża z 1933 roku

To, co najbardziej wyróżnia dwór w Chełmnie, to efekt rozbudowy z lat 30. XX wieku. Od strony wschodniej dobudowano piętrowe skrzydło, które posiada osobne wejście pośrodku elewacji.

Co ciekawe, „piętro” tej nowej części to w rzeczywistości wysokie poddasze, które z zewnątrz zostało w całości obłożone czerwonym gontem. Ten nietypowy zabieg architektoniczny nadaje budynkowi unikalnego wyglądu i faktury. Całość kompozycji domyka znajdująca się w południowo-wschodnim narożniku kwadratowa wieża, nakryta czterospadowym daszkiem, która jest wyraźnym znakiem modernizacji obiektu przez rodzinę von Lehmann-Nitsche.