Kościół drewniany Kucharki

W powiecie pleszewskim, w gminie Gołuchów, znajduje się wieś Kucharki. To tutaj stoi zabytek klasy „0”, który wyróżnia się na tle innych wielkopolskich świątyń nie tylko wiekiem, ale przede wszystkim nietypową konstrukcją. Kościół pw. Świętej Trójcy to prawdziwa gratka dla miłośników architektury drewnianej.

Architektoniczny unikat

Kościół został wzniesiony w 1754 roku z fundacji dziedzica Walentego Otto Trąmpczyńskiego oraz staraniem proboszcza Piotra Szkudlarskiego. Co czyni go wyjątkowym?

• Plan: Świątynię zbudowano na planie wydłużonego ośmioboku (prostokąta ze ściętymi narożami). Jest to budowla salowa, co oznacza, że prezbiterium nie jest wyodrębnione z nawy.

• Konstrukcja: W przeciwieństwie do popularnych „zrębowców”, tutaj zastosowano konstrukcję sumikowo-łątkową. Polega ona na wsuwaniu poziomych desek (sumików) w wyżłobienia pionowych słupów (łątek). To rzadsze i niezwykle ciekawe rozwiązanie inżynieryjne.

Barokowe wnętrze i brakujące ołtarze

Wnętrze świątyni przykrywa płaski strop z fasetą, zdobiony polichromią patronową z końca XIX wieku (odnowioną w latach 30. XX w.). Na ścianach możecie dostrzec wizerunki ewangelistów.

Serce kościoła stanowi wczesnobarokowy ołtarz główny z początku XVII wieku. W jego centrum znajduje się obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, a w zwieńczeniu – przedstawienie Trójcy Świętej. Ciekawostką (i smutnym znakiem czasu) są ołtarze boczne. Oryginalne, barokowe nastawy zostały zdemontowane ze względu na zły stan techniczny. W ich miejscu ustawiono fotografie, które przypominają wiernym i turystom, jak wyglądały one w czasach świetności, czekając na rekonstrukcję.

Warto spojrzeć w górę na belkę tęczową. Znajduje się na niej barokowy krucyfiks oraz figury św. Grzegorza i św. Sebastiana – patrona chroniącego przed zarazą.

Brama do sacrum

Wchodząc na teren kościelny, przejdziecie przez drewnianą dzwonnicę-bramę z 1783 roku. Ta konstrukcja słupowa, kryta dachem namiotowym, mieści w sobie nie tylko wejście, ale i ludową rzeźbę św. Jana Nepomucena.

Obecnie funkcję głównej świątyni parafialnej pełni stojący nieopodal murowany kościół (przebudowany z budynku gospodarczego w latach 50. XX wieku), ale to drewniany „staruszek” przyciąga uwagę swoim historycznym duchem.